Yazı
14 yorum

Eski FotoÄŸraflar

Bu yoğun kar yağışlı İstanbul gününde anneannemlerde otururken, küçükken yaptığım gibi dolaplarını karıştırıp hazine arama fikri geldi aklıma. Sessiz sessiz salondaki büyük dolaba ilerledim. Stratejik olarak köşe en üst bölmeden başlayıp tüm bölmeleri tek tek inceledim. Küçüklüğümden hatırladığım gaz lambası, iskambil kağıtları, bezik tahtaları, kutular içinde nakış iplikleri derken asıl bulmayı umut ettiğim şeylere denk geldim; fotoğraflar! Aslında sağ alt köşedeki dolap albümlerle dolu, ama benim umudum o albüm fotoğrafları dışında, daha önce hiç görmediğim fotoğraflar bulmaktı ve bunu başardım :)

Anneannem ve dedem Kars’ta tanışmışlar. Anneannemin babası defterdar olduÄŸu için memuriyetten ÅŸehir ÅŸehir gezmiÅŸler, anneannemin çocukluÄŸu ve gençliÄŸi de Kars’ta geçmiÅŸ. Dedem de yine memuriyetten, karayollarında makina ÅŸefi olarak bulunmuÅŸ Kars’ta. Orada görücü usuluyle, anneannemleri ziyarete gidince bir birlerine gönülleri düşmüş. Misafirlik sonrası dedeme kızı beÄŸenip beÄŸenmediÄŸini sorunca akrabaları, dedem ‘beÄŸendim’ demiÅŸ. ‘Ama boyu biraz kısa’ demiÅŸ akrabalar, dedem ‘Benim boyum uzun, ikimize de yeter’ diye cevap vermiÅŸ. Bunun üzerine akrabalar ‘Saçı da pek gür deÄŸilmiÅŸ’ diye diretince dedem ‘Benim saçım gür, ikimize de yeter’ demiÅŸ :)

Daha sonra aileler de kendi aralarında anlaşınca anneannemi gelip istemiÅŸler. O zamanlar dini nikah devlet nikahına göre daha önem taşıyormuÅŸ ve aileler dini nikahı bu iliÅŸkinin güvencesi olarak görüyorlarmış. 1958 yılının 17 Eylül’ünde dedem ErdoÄŸan Ergönül ve anneannem Ayten Aydın önce evde kıyılan dini nikahla, sonra yine o zamanlar evde kıyılması adet olan resmi nikahla evlenmiÅŸler (üstteki fotoÄŸraf). Düğünleri de 2 Kasım’da olmuÅŸ. Anneannemin gelinliÄŸini çok beÄŸendim. Terzisi ve kumaÅŸları Ä°stanbul’dan gelmiÅŸ, gelinlik Kars’ta dikilmiÅŸ üzerine göre. Günümüzde piyasadaki gelinliklere göre ne kadar zarif!

Dedemin tayini Gaziantep’e çıkana kadar bir kaç ay daha Kars’ta kalmışlar. Bu arada da Kars’ın tadını çıkarmayı ihmal etmemiÅŸler. Yeni evlilerken bir haftasonu kumanyalarını hazırlayıp Sarıkamış’a kayak tatiline gitmiÅŸler. Ä°lk defa gördüğüm bu fotoÄŸraflar arasında en çok sevdiÄŸim bu fotoÄŸraf oldu. Bu tatilin hikayesini daha önce duymadığım için, anneannem ve dedemi kayaklarla görmek beni ÅŸaşırttı :)


(Dedem Erzurum’da askerliÄŸini yaparken, 1954)

Dedem Gaziantep’e karayolları ÅŸube ÅŸefi olarak gitmiÅŸ. Ä°lk yıllarda bir kaç ev deÄŸiÅŸtirdikten sonra karayolları lojmanlarına taşınmışlar. Anneannemin bahsettiÄŸi en güzel anıları hep bu lojmanda geçmiÅŸ. Annem hatıra defterinde bu lojman için taşındıkları ilk zamanlarda ‘Neden geldik ki buraya, hiç kimse yok, hiç arkadaşımız yok’ diye bahsetse de daha sonraları o güzel bahçeyi ve evi kendileri için eÄŸlenceli bir hale getirmiÅŸler. Hatta araba garajlarından birine pinpon masası koyarak orayı ‘sosyal tesis’ yapmışlar, ve her zaman her durumda eÄŸlenmeyi çok iyi bilen dedem kapısına bir kurdele baÄŸlayıp törenle açılışını yapmış (alttaki fotoÄŸraf).

Ben küçükken o lojmanlardan çoktan taşınmışlardı, ama dedem emekli olduktan sonra beni ara sıra o bahçeye götürürdü. Hem arkadaşlarını ziyaret etmiş olurduk, hem de çimlerinde gazoz içtiğim, etrafta dolaşan tavuskuşlarını izlediğim o bahçede benim de anılarım olmuş olurdu.


(Anneannem, karayollarının bahçesinde, kendi diktiği bir elbisesi ile)

Anneannemin kız kardeşlerinden biri olan Türkan teyzenin Ahmet enişteyle nikahında çekilen bu fotoğrafı da çok beğendiğim için paylaşmak istedim. (Antakya 1969, üst sıra: dedem, anneannem, anneannemin annesi Vasfiye nine, anneannemin babası Ziya dede. alt sıra: teyzem, Türkan teyze, Ahmet enişte, annem)

Dolabın derinliklerinde bulduğum bir kutudan çıkan bu fotoğraflar beni çok eskilere, orada olup onlarla yaşamayı çok isteyeceğim yıllara götürdü. Anneanneme her fotoğrafın hikayesini tek tek anlattırdım. O hikayeler beni çok mutlu etti. Sanıyorum insan geçmişini daha iyi öğrendikçe geleceğini daha güvenli hissediyor, hep daha iyi daha güzel günler yaşamak için akılalmaz bir heves ve umut duyuyor.

14 Yorum

Bir cevap yazın

Doldurulması gereken alanlar* ile işaretlenmiştir.